Cukrzyca – jak się przed nią chronić?

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną. Charakteryzuje ją upośledzenie wydzielania insuliny lub występowanie czynników, które zakłócają jej wydzielanie. Ponieważ insulina jest hormonem stabilizującym poziom glukozy we krwi, jej niedobór może prowadzić do poważnych powikłań. W efekcie dochodzi do podwyższenie poziomu glukozy we krwi, czyli hiperglikemii.

Choć sama glukoza jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania organizmu, jej podniesiony poziom staje się stanem zagrożenia, zwłaszcza w przypadku przewlekłego podwyższenia. Prawidłowe stężenie glukozy we krwi wynosi od 60 do 100 mg/dl, przy czym jest to poziom mierzony na czczo. Zaburzenia gospodarki cukrowej mogą przyczyniać się do powstawania uszkodzeń i zakłóceń funkcjonowania wielu narządów, a w szczególności nerek, nerwów i serca. W zależności od rozwoju i przebiegu choroby wyróżnić można różne jej rodzaje. Typ 1, o gwałtownym przebiegu prowadzi do całkowitego braku insuliny;może występować również w młodszym wieku. Konieczne jest wówczas leczenie insuliną. Typ 2 z kolei charakteryzuje się zarówno powstawaniem insulinoodporności, jak i upośledzeniem jej wydzielania. Przyjmowanie insuliny jest konieczne dopiero w zaawansowanym etapie choroby. Pierwszymi objawami, których nie należy lekceważyć jest pojawienie się wzmożonego pragnienia oraz wielomocz. Chory traci na wadze pomimo zwiększonego apetytu oraz jest osłabiony przez narastające odwodnienie. Ponadto często pojawiają się infekcje narządów moczowo – płciowych oraz ropne zmiany na skórze. Są to sygnały, które sugerują konieczność zbadania poziomu cukru we krwi oraz konsultację z lekarzem. Choć nie mamy wpływu na wystąpienie cukrzycy 1 typu – jest ona bowiem chorobą o podłożu autoimmunologicznym, to jednak możemy stosować profilaktykę wystąpienia typu 2. Przede wszystkim znaczenie ma tutaj odpowiednia dieta – wykluczenie niezdrowych przekąsek, ograniczenie spożywania słodyczy, spożywanie zbilansowanych posiłków. Warto zwrócić także uwagę na zawartość cukru w owocach – nie zawsze spożywanie dużej ilości zdrowszych przekąsek będzie korzystne dla organizmu. Jednym z głównych czynników predysponujących do wystąpienia cukrzycy jest otyłość, dlatego należy unikać nadwagi. Aktywność fizyczna pomoże w utrzymaniu kondycji, a jednocześnie pozwoli zgubić zbędne kilogramy. Należy także pamiętać, że cukrzyca jest chorobą rodzinną, dlatego osoby z rodzin nią dotkniętych powinny szczególnie uważnie pilnować poziomu cukru we krwi i poddawać się okresowym badaniom profilaktycznym.

Choroba Alzheimera – jak rozpoznać?

Choroba Alzheimera to podstępny wróg starszych osób – atakuje powoli i uniemożliwia szybkie rozpoznanie oraz podjęcie leczenia. Jest to choroba zwyrodnieniowa mózgu, która objawia się upośledzeniem zachowania, zaburzeniami pamięci i stopniową zmianą zachowania. Występuje u osób po 65 roku życia i częściej dotyka kobiet. Powolny rozwój choroby sprawia, że nie jest ona dostrzegana przez najbliższe otoczenie – dopiero zaawansowany stan chorego sprawia, że rodzina stara się podjąć leczenie.

Niestety nie ma możliwości cofnięcia skutków choroby – możliwe jest jedynie łagodzenie jej objawów. Od wielu lat naukowcy starają się wyjaśnić przyczyny, by móc pracować nad stworzeniem odpowiedniej terapii. Pod uwagę brane są czynniki zarówno środowiskowe, jak i genetyczne oraz powstawanie tzw. białek tau odpowiedzialnych za obumieranie komórek nerwowych. W jaki sposób przebiega rozwój choroby? Początkowo niewiele osób zdaje sobie sprawę, że dana osoba może chorować – zwykle uznajemy pierwsze symptomy za oznakę starzenia się organizmu. Zapominanie nazwisk, przejęzyczenia, problemy z zapamiętaniem terminów, lekka dezorientacja – wszystko to składamy na karb starości i roztargnienia. Chory zapomina, gdzie położył portfel lub klucze od domu, nie może przypomnieć sobie nazwiska dawno niewidzianego znajomego. Pojawiają się łagodne zaburzenia poznawcze, problemy z orientacją w terenie, zaburzenia koncentracji. Wiele osób podejrzewa wówczas początki depresji, zwłaszcza iż jest to często czas choroby lub śmierci partnera. Następnym etapem jest dalsze zapominanie słów bądź ich znaczeń. Chory myli imiona bliskich, zapomina nazwy ulic, gubi przedmioty codziennego użytku. Prowadzi to do drobnych nieporozumień, przez które chory coraz bardziej izoluje się od rodziny i znajomych – z niechęcią spotyka się z rodziną bądź wychodzi w domu. Wraz z rozwojem choroby Alzheimera stan chorego pogarsza się coraz bardziej: ma problemy z przypominaniem sobie bieżących wydarzeń, za to doskonale pamięta wydarzenia z dalszej przeszłości. Walczy z coraz częstszym gubieniem przedmiotów poprzez chowanie ich w bezpieczne miejsca, o których zapomina. W efekcie oskarża najbliższych o kradzież. Pojawiają się zaburzenia motoryki: chory ma problem z zapinaniem guzików, pojawiają się zaburzenia równowagi. Chory coraz bardziej wymaga stałej opieki, mówi nieskładnie, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować. Niemal całkowity brak kontaktu z osobą chorą. Stopniowe zaburzenie funkcji organizmu prowadzi do śmierci.